Van Kingfishers en aapjes

Mijn ogen lichten op, mijn hart maakt een klein sprongetje en ik wil het uitroepen van blijdschap. Ik hoor hem, hij is er weer! Ik doe echter alsof er niets aan de hand is, want ben net in een serieus gesprek verwikkeld.

We zitten met een groepje vrienden op de camping van Balule, in Kruger Nationaal Park. Heerlijk in de natuur met uitzicht op de Olifants Rivier en het roepen van hyena’s op de achtergrond. Het kampvuur knappert er lustig op los, maar ligt er wat verlaten bij.  Wij zitten er nl. ver vandaan: het is 8 uur ’s avonds en nog steeds zo’n 30C! Het vuurtje is vandaag dus alleen maar voor de braai en om er verder zo ver mogelijk vandaan te blijven.

En terwijl ik daar zo zit met een glaasje in mijn hand en diep in gesprek hoor ik het duidelijk; het prrr prrrrrrrr van de Woodland Kingfisher! Het is 16 november, dus dat moet kloppen. Ik probeer het gesprek zo snel en fatsoenlijk mogelijk af te ronden voor ik roep: “hebben jullie het ook gehoord? De Woodland Kingfisher is terug! Yeeeehaaa!” Totdat een van de vrienden me met een meewarrige blik aankijkt. “Uh sorry Evelien, mijn telefoon ging net en dat was de ringtone van mijn mobieltje…..”

Oh. Ja. Uh… ik vond het al een beetje laat op de avond voor zijn gezang…..maar toch….. Hevig teleurgesteld doe ik alsof er niets aan de hand is. Nog maar weer een dag wachten op mijn gevleugelde vriendje.

De volgende ochtend ben ik de Kingsfisher echter helemaal vergeten. Na een hele vroege safari rit door Kruger komen we terug op de camping voor een verfrissende douche. Gewapend met handdoek en tandenborstel bezoek ik het washok en geniet van een koude douche. Het is zo’n uur of 10 en het kwik loopt alweer richting 40C. Heerlijk opgefrist loop ik terug naar de tent.  De zon brand. Daar zit een aapje. Oh kijk wat leuk, daar nog een en nog een en…. Wacht eens even, waarom beweegt mijn tent? Ze zullen toch niet.…?  

Wel dus. De aapjes hebben de rits van de tent opengemaakt en bezit genomen van de tent! Nadat ik een goede imitatie gegeven heb van een luidruchtige vogelverschikker vluchten ze weg. Ik kijk voorzichtig om het hoekje en open de tent. De kokend hete tent is omgetovered tot een prachtig winter-wonderland. De aapjes hebben mijn zakje poedermelk geopend en kwistig rondgestrooid! En overal zie je witte afdrukken van hun voetjes. Na verdere inventarisatie blijken ze alleen de muffins gejat te hebben en valt de schade dus reuze mee.

Druipend van het zweet begin ik aan de schoonmaak. Met tientallen apen oogjes op me gericht en het gelach van nijlpaarden op de achtergrond. Just another day in Africa…..

IJsvogel

Zit met mijn laptopje op schoot in de tuin. Het is eindelijk weer heerlijk weer met blauwe luchten en een vrolijk zonnetje. Om me heen hangt de zoete geur van de ‘Yesterday-Today-Tomorrow’. Een struik met 3 kleuren paarse bloemetjes. Er is de afgelopen tijd aardig wat regen gevallen en dat is meteen te zien aan de tuin. Alles bloeit en groeit weelderig.

Ook kwetteren de vogeltjes er lustig op los. Belde vorige week enthousiast mijn vriendin op: de paradise flycatcher is weer terug! Ja, zei ze enthousiast, ik heb ze ook alweer gezien, volgens mij is het hetzelfde paartje van vorig jaar. Wist vroeger alleen 2 vogels te herkennen. De huismus en de duiven op de Dam. Dan hield mijn vogelkennis toch echt wel op. O ja, en eenden. Toen ik hier net kwam wonen kon al dat gefladder me ook nog niet zo interesseren. Maar gaandeweg groeide mijn interesse. Hoe kan het ook anders. Je hebt hier de meest prachtige gekleurde vogels, die de meest prachtige liedjes fluiten. Inmiddels herken ik vele vogels en weet wanneer ze migreren naar warmere oorden en wanneer ze weer terug komen. Herken er zelfs diversen enkel en alleen aan hun gefluit. Heb een dik vogelboek, wat trouw mee gaat het Kruger Park in en op weekendjes weg. Het is een sport om nieuwe vogels te vinden en ze te kunnen identificeren. Nou is mijn kennis nog steeds kinderspel bij de echte vogelaars. Ik hou altijd angstvallig mijn mond als ik met ervaren vogelaars op pad ben, wil mijn blonde imago niet nog verder versterken.

Nu is het dus de tijd dat vele vogels terugkeren naar Zuid Afrika voor de zomer. Het is ongelovelijk hoe vogels elk jaar hun weg weer terug vinden en vaak ook nog naar precies dezelfde tuin! Zelfs op dezelfde dag van het jaar. Zit nu met smart te wachten op de Woodland Kingfisher. Vorig jaar hoorde ik hem voor het eerst op 14 november en het jaar daarvoor op 15 november. 'Ze' zeggen dat hij dit jaar eerder gaat komen. Hoe men aan die wetenschap komt is me een raadsel, iets over regens die dit jaar vroeg zijn gevallen, maar 'ze' zullen het wel weten.

De Woodland Kingfisher is een prachtige vogel met dikke rode snavel, maar het is zijn gefluit waardoor hij zo opvalt. Een heel bijzonder riedeltje: prr ppprrrrrrrrrrr. Of zoiets. Dus de komende dagen zit ik in mijn tuin om hem te verwelkomen, want weet zeker dat hij de weg naar mijn tuin weer weet te vinden. Maar op welke datum? Ik zet mijn geld op 14 november....... 

Koud he.......

Je hebt dat ook vast wel eens. Dat je van mening verschilt met iemand. Of van mening verschilt met meerdere mensen. Ik verschil momenteel van mening met vrijwel iedereen in mijn dorp. En het volgende dorp. En het volgende.

Maar zeg nou zelf, als je 's morgens je gordijnen open doet en je ziet een grijze lucht. Dat is toch niks? En als je je korte broek aantrekt, om een half uur later je weer om te moeten kleden in een lange broek. Niet leuk. En als het dan ook nog gaat regenen, is de dag helemaal verpest! Probeer dat echter hier maar eens uit te leggen. Koud he, zeg ik als ik bij de kassa sta. Ja lekker he, zeggen de mensen om me heen. Lekker?

In Phalaborwa en omstreken is het doorgaans altijd warm. ’s Winters een heerlijke, droge, gematigde  warmte en ’s zomers een hete, vochtige en klamme warmte. Altijd blauwe luchten, altijd zon. Maar als je je hele leven lang, elke dag, dag-in-dag-uit een blauwe lucht ziet en die eeuwige zon, zou je dan ook niet heel blij worden van een grijze lucht en regen? Uh……nou nee!! Het is toch geweldig om elke dag wakker te kunnen worden met de zon in je gezicht en dat vrolijke blauw daarachter? Het leven ziet er gewoon beter uit en je dagelijkse beslommeringen lijken een stuk minder erg.

Ok, als ik heel erg mijn best doe kan ik me er wellicht iets bij voorstellen. Zeker met zo’n mega natuurpark naast de deur, Kruger Park, begrijp je wat aanhoudende droogte voor dier en natuur betekent. En ook voor mijn eigen tuin is het wel prettig als er af en toe wat regen valt, er valt anders niet tegenop te gieteren.

Maar een paar dagen achter elkaar grijze luchten? Nee, daar kan ik maar niet aan wennen. Heb er te veel in Nederland gehad. Inmiddels heb ik me wel wat aangepast hier. Je wilt niet te boek staan als ‘die rare buitenlander’.  Als me nu wordt gezegd, lekker he zo’n grijze dag? Dan denk ik: helemaal niet , maar zeg tegenwoordig: ja lekker he!

Van kroketten tot Stroopwafels

Er zijn maar weinig lekkernijen uit Nederland die ik echt mis. Ik vind het begrip ‘missen’ ook zo relatief. Want laten we eerlijk zijn; je kan prima functioneren zonder een stroopwafel.

Dat het onwijs lekker is als je toch eens een koekje van Hollandse bodem krijgt, valt echter niet te ontkennen. Of drop. Of hagelslag. Of mijn persoonlijke favoriet; kroketten!  

Iedereen die in het buitenland woont heeft wel een paar dingen uit Nederland waar je een moord voor zou doen. Als er vrienden of familie overkomen vraag ik bijvoorbeeld steevast om nasikruiden en stroopwafels. En in mijn koelkast staat altijd wel een pot Zaanse mosterd. Heb trouwens wel eens geprobeerd om zelf kroketten te maken, toen mijn verlangen naar de snackbar te groot werd, maar dat doe ik nooit meer. Wat een werk! En ze waren nog vierkant ook! Maar wel lekker….

Afgelopen zondag was ik samen met vrienden uit Nederland een riviersafari aan het maken. Toevallig waren er nog diverse andere nederlanders op de boot, heel gezellig. Terwijl de krokodillen, nijlpaarden en olifanten aan ons voorbijgleden deden wij ons tegoed aan heerlijke franse kaasjes, toastjes, nootjes en een lekker flesje wijn. Zonnetje erbij, een perfecte zondagmiddag.

Tot de andere nederlanders een zakje snoep uit hun tas haalden. Mijn aandacht was meteen afgeleid; zwart-op-wit ballen!!! Blijkbaar had ik het woord ook hardop geroepen, want er was meteen grote hilariteit. De aardige nederlanders begrepen gelukkig mijn situatie en ik kreeg een bal van ze. Mijn vrienden kregen er elk ook één die ik natuurlijk meteen geconfisqueerd heb! Na afloop van de safari wenste ik de aardige nederlanders nog even een fijne vakantie en toen kreeg ik zowaar het hele zakje toegestopt. Als een kind zo blij kwam ik thuis. Ik heb het zakje ballen verstopt voor Rain, ga het lekker helemaal alleen opeten!

Ramp Toerisme

Het verhaal ging als een lopend vuurtje door het dorp. Mij kwam het zaterdagochtend ten oren, niet lang nadat het gebeurd was. Maar toen ik het een uur later bij de dierenarts doorvertelde, wisten ze het al. Dan maar wat smsjes naar vrienden, maar ja hoor, daar was het ook al bekend. Phalaborwa is een dorp dat bleek wel weer. Met zo’n 20.000 inwoners blijft een bijzondere gebeurtenis niet lang onopgemerkt. Ik ben dat doorkletsen niet gewend van huis uit, Zaandam is toch een grote stad.

Rain en ik hadden pas zondagmiddag de tijd om het verhaal op waarheid te toetsen. Want we moesten er het Kruger Park voor in. Het verhaal? Een groep leeuwen hadden in de nacht van vrijdag op zaterdag een giraf gedood. Na een ongetwijfeld felle strijd was het gigantische dier met lange nek ter aarde gestort. Precies midden op de weg. En vlakbij Phalaborwa!

Meestal heb je de pech dat een zgn ‘kill’ midden in de bush gebeurd, ver weg van de paden. Alleen rondcirkelende aasgieren verraden dan de aanwezigheid van een karkas met een leeuw of luipaard in de buurt.

Zondagmiddag stonden we dus, met tig andere auto’s, naar de restanten van de giraf te staren. Het zandpad was helemaal verstopt; file in het Kruger! Grappig dat heel Phalaborwa toch even komt kijken. En gelukkig waren ze er nog! De 3 vrouwtjes leeuwen en 4 welpjes lagen met dikke, volgevreten buiken heerlijk te soezen in de zon. Na een half uur hadden ze echter toch weer trek en stortte de groep zich weer op het karkas. Geweldig om te zien en een absoluut unieke gebeurtenis.

Ondanks dat iedereen hier al jaren woont en men ongetwijfeld al eens leeuwen gezien heeft, loopt het dorp toch uit. Maar gebeurt dat niet altijd als er een ‘ongeluk’ gebeurt is? Volgens mij hebben ze hier nog geen woord voor dit fenomeen. Maar ik heb het al bedacht: Kruger Park Ramp Toerisme!

Gooische Vrouwen

Ik heb mezelf  geïnstalleerd op de bank. Glaasje wijn, schaaltje olijven erbij. De show kan beginnen. Nou ja, de dvd dan. Ben helemaal verslingerd aan de Gooische Vrouwen. Nou en, zal je denken, dat zijn er wel meer. Voor mij is het echter een stukje Nederland, heel herkenbaar en vertrouwd. Natuurlijk is alles een beetje overtrokken, althans dat hoop ik voor de echte Gooise vrouwen, maar ik smul ervan.  Heb het geprobeerd uit te leggen aan mijn Zuid Afrikaanse vriendinnen maar die zeggen het Gooi, collegeschoenen en een plat Amsterdamse accent  helemaal niks. Dus kijk ik lekker in mijn eentje.

Zuslief gaf me seizoen 1 tot 4 van de Gooische Vrouwen met de opdracht dat ik maar 1 aflevering per week mocht kijken. Zij moest ook altijd een week wachten op de volgende aflevering en anders was het niet eerlijk. Ik had er nog nooit van gehoord en was nogal sceptisch, ben niet zo’n fan van gelijksoortige programma’s als Desperate Housewives enzo.  Maar al na 5 minuten was ik om, geweldig al die typisch Hollandse dingen. Rolde soms van de bank van het lachen. Dacht eerst nog dat ik dit leuk samen met Rain kon kijken. Je weet wel, hem een stukje Nederland bijbrengen. Maar kwam er al snel achter dat hij nog een beetje te jong is voor alles wat er expliciet over het scherm rolt! Breng hem wel wat over Nederland op een andere manier bij. Met de Kameleon ofzo. Veel beter voor zijn tere kinderzieltje.

Inmiddels heb ik ook seizoen 5 en heb ik de andere seizoenen uitgeleend aan een Nederlandse vriendin, die ook al verslingerd is geraakt en niet kan wachten op de volgende dvd.

Dus ik wil nu even niet gestoord worden. Ga lekker 2 afleveringen achter elkaar kijken. Niet tegen mijn zus zeggen hoor.

Neushoorn

Ik heb er weer een armbandje bij. Met witte, zwarte, rood-bruine en houten kraaltjes en een groter steentje in het midden. Aan de ene kant staat de landkaart van Afrika en aan de andere kant de kop van een neushoorn.  De opbrengst van de verkoop van deze armbandjes gaat naar de strijd tegen de neushoorn stroperij.

 

Al 281 zijn er in 2012 gestroopt hier in Zuid Afrika. Tegen 448 in heel 2011. En alleen maar voor hun hoorns, die magische, geneeskundige en zelfs lust opwekkende werkingen zouden hebben.  De hoorn van een neushoorn is al eeuwen lang een basis ingredient in de traditionele Chinese geneeskunde. De hoorns van andere dieren bestaan meestal uit een bot met daaromheen een dun laagje keratine. Die van de neushoorn echter bestaan volledig uit keratine. Precies ja, hetzelfde spul waar je nagels en haren van gemaakt zijn! En als je dat keratine tot poeder verwerkt schijnt het tegen van alles en nog wat te werken. Hoofdpijn, duizeligheid, nachtmerries, bloedzuivering, enzovoort, enzovoort. Het trieste is dat de werking nooit wetenschappelijk is aangetoont, integendeel zelfs. Het is bewezen dat het geen enkele toegevoegde waarde heeft!

Als je hoofdpijn hebt kun je dus net zo goed op je nagel kauwen, zelfde materiaal en heeft ook geen enkel effect.

Door de schaarste van de neushoorns wordt er grof geld betaald voor een kilo hoorn. Begin jaren 70 was dat zo’n $35 voor een kilo; nu zo’n $25.000. De handel in hoorns is dan ook een miljoenen-business. En als jij van je maandsalaris niet eens je gezin kan voeden dan ben je gemakkelijk om te kopen om te helpen in de stroperij.

Dus heb ik maar een armbandje gekocht. Eentje zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Maar als het massaal wordt gekocht kan het flink wat opleveren. Het gaat me echter meer om het idée dat je iets doet in de strijd tegen de stroperij. Want het zou toch wel heel afschuwelijk zijn als er over een paar jaar geen neushoorns meer zijn. En dat alleen maar omdat er mensen van hun hoofdpijn afwilden….

Links Rijden

Autorijden is een plezier in Zuid Afrika. Niks geen lange files en verstopte wegen. Kilometers en kilometers aan doorgaans goede wegen waar je lekker op kunt doorrijden. Als je van Zaandam naar Utrecht moet (zo’n 60km) heb je geen idée hoe lang je erover gaat doen. Als je van Phalaborwa naar Hoedspruit rijdt (80km) weet je dat je er altijd 50minuten over doet!

 

Dat is trouwens niet het enige verschil met rijden in Nederland. Hier rijden we nl. links! Als je voor het eerst in Zuid Afrika komt is het even opletten, maar daarna voelt het erg normaal. Sommige klanten van mij willen graag een huurauto met automaat, maar het schakelen met linkerhand went echt snel. Je stuur en versnellingsbak zitten dan wel aan de andere kant, maar je pedalen zitten natuurlijk hetzelfde. Gelukkig maar want dat zou vast hele peniebele situaties opleveren! Persoonlijk, doe ik altijd alles net even anders.

Dus ook het autorijden. Ik rijdt nl. in een auto die ooit geimporteerd is uit Duitsland, met stuur aan de linkerkant dus! (op het klepje van de asbak staat ‘Bitte nicht Rauchen’, wat ik dan ook maar niet doe) Ik trek veel bekijks met mijn ‘verkeerde’ auto, want je ziet het hier weinig. En als mijn 9-jarige kind uitstapt aan de ‘bestuurderskant’ valt men om van verbazing.

 

Het autorijden heeft ook nog enkele nieuwe woorden aan mijn vocabulaire toegevoegd. Zoals ‘potholes’ oftewel slaggaten. Op sommige stukken weg zie je ze veel, van kleine tot hele grote gaten in het asfalt waar je lelijk je banden op kunt stuk rijden. En ook ‘4-way stop’ oftewel een kruispunt waar je allemaal moet stoppen. En opletten! Want het gaat hier niet om rechts-heeft-voorrang, maar om degene-die-het-eerste-aankwam-mag-ook-weer-het-eerste-weg. Het werkt gesmeerd, wat waarschijnlijk nog een verschil is met Nederland. Denk niet dat men daar rustig op zijn beurt zou wachten om te gaan….   

Bang in de Bush

‘Ssht, stil eens……ja! daar kun je het horen!.....wrooaar, whoe…whoe…whoe…. O ja, wat leuk, leeuwen! zegt een benepen stemmetje naast me. Eh, hoeverweg denk je dat ze zijn?’

Mijn zus en aanhang zijn op vakantie bij ons in Phalaborwa en uiteraard staat het Kruger Park hoog op het verlanglijstje. We zijn vanmiddag het Kruger ingereden en slapen vannacht in een heuse vogeluitkijkpost midden in de bush. Het is een houten gebouwtje aan een meer. Overdag mag je er als bezoeker naar binnen om dan voor de luiken te zitten met je verrekijker op zoek naar vogels en dieren die komen drinken. Maar je kan het ook voor een nachtje afhuren. Er staan tien bedden en verder niets. Er is een omheinde binnenplaats bij met een braaiplek en verder niets. Er zijn 2 toiletten en verder niets. Zuslief zocht de hele wc af waar ze toch moest doortrekken. Maar het zijn letterlijk 2 toiletpotten en verder niets. Geen water, geen electriciteit, niets!
Toen we aankwamen was het nog licht en onze drie kids vonden het prachtig. Samen bedden opmaken, kussen gevecht, rondrennen en schreeuwen. Toch geen buren. Alleen olifanten die aan de overkant wat kwamen drinken. Maar toen het donker werd veranderde de zaak. In enen wilden ze graag bij de  mama’s op schoot. Rain had eerst uberhaupt geweigerd mee te komen; hij wilde alleen als er een gewapende ranger mee ging!   
Wij natuurlijk heel stoer zeggen dat het helemaal niet eng is, zo midden in het Kruger overnachten. Met een lullig houten hek dat ons scheid van alles dat wild en gevaarlijk is. Gesloten met een kettingslot, waar een olifant nog geen 5 seconden door wordt tegen gehouden. Op ‘slechts’ 20 minuten rijden naar de bewoonde wereld. 

Uitgeput........

Als ze uiteindelijk toch in slaap vallen, moe van het spelen en bang zijn, hoeven wij ons niet meer groot te houden. En staan we dus met ingehouden adem, al starend naar de donkere bosjes, te luisteren naar de brullende leeuwen. ‘2 kilometer weg…denk je niet?...of 1 kilometer….zeg kan de deur van het gebouwtje eigenlijk op slot?’

Paspoort

Sinds afgelopen april mocht ik het land niet meer uit. Niet naar Swaziland, niet naar Mozambique en al helemaal niet naar Nederland. Nee, ik had geen misdaad begaan en was ook niet in de gevangenis beland. Had zelfs geen uitstaande verkeersboetes waardoor ik niet weg mocht. Het was eigenlijk heel simpel: mijn paspoort was verlopen.

Nou, zul je zeggen dat is toch makkelijk opgelost. Je gaat even naar het gemeentehuis, vult zo’n aanvraagformulier in, levert er twee pasfoto’s bij in, betaalt de leges en een week later kun je je nieuwe paspoort ophalen. Ja. Was het maar zo simpel.

De Nederlandse ambassade is in Pretoria. 500 Kilometer bij mij vandaan. 5 Uur rijden dus. Om even je paspoort te verlengen. Om het op één dag te doen, lukt vrijwel niet dus je moet er twee dagen voor uittrekken. Eind juni moest ik ‘toevallig in de buurt zijn’ (zuslief kwam met gezin aan op Johannesburg luchthaven) dus kon toen eindelijk naar de ambassade toe.  Was eerst met 4 blaadjes instructie naar de fotowinkel in Phalaborwa gegaan en had pasfoto’s laten maken. Niet lachen, mond dicht, beide oren zichtbaar, lichte achtergrond: je kent het wel. Nou mijn  lokale fotograaf niet dus. Heb je net 5 uur gereden, kom je vlak voor sluitingstijd binnenvallen bij de ambassade (want ze gaan al om 12uur dicht !), wordt je pasfoto afgekeurd.  Ik verdenk de ambassade ervan aandelen te hebben in de fotozaak in Brooklyn Mall in Pretoria, want ik heb nog nooit gehoord dat pasfoto’s van enige andere fotozaak zijn goedgekeurd.

Als je dan eindelijk klaar bent, na het maken van nieuwe foto’s en het betalen van veel vanuit-Euro’s-omgerekende-Randen  mag je weer naar huis, 500km verderop. Om 4 weken later dezelfde tocht te maken. Want dan is je nieuwe paspoort klaar. Nou moet ik ‘toevallig in de buurt zijn’ (zuslief vertrekt met gezin weer van Johannesburg luchthaven), dus kan mooi weer bij de ambassade langs.

Gelukkig hoeft dit maar één keer in de 5 jaar.  Als ik elk jaar deze tijdrovende en dure grap zou moeten doorstaan, werd ik wel Zuid Afrikaan. Alhoewel….om naar Nederland te gaan heb je dan een visum nodig. En waar moet je dat regelen? Precies, bij de Nederlandse ambassade in Pretoria!

Na enkele halfslachtige pogingen om een blog bij te houden is het nu werkelijk eens tijd om het serieus te nemen! Ik schrijf al enkele jaren columns voor een zondagskrant in de Zaanstreek (Nederland). Kleine verhaaltjes over mijn leven, en dat van mijn zoon, hier in Zuid Afrika.

Als geboren en getogen Nederlandse zijn er zoveel zaken die je opvallen als je in een ander land woont. Gewone dingen. Uit het gewone dagelijks leven. Maar daarom niet minder opmerkelijk, of interessant, of grappig. Van het boodschappen doen in de supermarkt tot het sporten van je kind op school, alles gebeurd hier op de een of andere manier net even anders. Omdat de mensen anders zijn. Omdat de omstandigheden anders zijn. En zeker ook omdat de temperaturen anders zijn! 

In de afgelopen tijden heb ik al die dingen opgeschreven in columns, maar ga ze vanaf nu in deze blog publiceren. Veel leesplezier!!

Evelien