Gooische Vrouwen

Ik heb mezelf  geïnstalleerd op de bank. Glaasje wijn, schaaltje olijven erbij. De show kan beginnen. Nou ja, de dvd dan. Ben helemaal verslingerd aan de Gooische Vrouwen. Nou en, zal je denken, dat zijn er wel meer. Voor mij is het echter een stukje Nederland, heel herkenbaar en vertrouwd. Natuurlijk is alles een beetje overtrokken, althans dat hoop ik voor de echte Gooise vrouwen, maar ik smul ervan.  Heb het geprobeerd uit te leggen aan mijn Zuid Afrikaanse vriendinnen maar die zeggen het Gooi, collegeschoenen en een plat Amsterdamse accent  helemaal niks. Dus kijk ik lekker in mijn eentje.

Zuslief gaf me seizoen 1 tot 4 van de Gooische Vrouwen met de opdracht dat ik maar 1 aflevering per week mocht kijken. Zij moest ook altijd een week wachten op de volgende aflevering en anders was het niet eerlijk. Ik had er nog nooit van gehoord en was nogal sceptisch, ben niet zo’n fan van gelijksoortige programma’s als Desperate Housewives enzo.  Maar al na 5 minuten was ik om, geweldig al die typisch Hollandse dingen. Rolde soms van de bank van het lachen. Dacht eerst nog dat ik dit leuk samen met Rain kon kijken. Je weet wel, hem een stukje Nederland bijbrengen. Maar kwam er al snel achter dat hij nog een beetje te jong is voor alles wat er expliciet over het scherm rolt! Breng hem wel wat over Nederland op een andere manier bij. Met de Kameleon ofzo. Veel beter voor zijn tere kinderzieltje.

Inmiddels heb ik ook seizoen 5 en heb ik de andere seizoenen uitgeleend aan een Nederlandse vriendin, die ook al verslingerd is geraakt en niet kan wachten op de volgende dvd.

Dus ik wil nu even niet gestoord worden. Ga lekker 2 afleveringen achter elkaar kijken. Niet tegen mijn zus zeggen hoor.

Neushoorn

Ik heb er weer een armbandje bij. Met witte, zwarte, rood-bruine en houten kraaltjes en een groter steentje in het midden. Aan de ene kant staat de landkaart van Afrika en aan de andere kant de kop van een neushoorn.  De opbrengst van de verkoop van deze armbandjes gaat naar de strijd tegen de neushoorn stroperij.

 

Al 281 zijn er in 2012 gestroopt hier in Zuid Afrika. Tegen 448 in heel 2011. En alleen maar voor hun hoorns, die magische, geneeskundige en zelfs lust opwekkende werkingen zouden hebben.  De hoorn van een neushoorn is al eeuwen lang een basis ingredient in de traditionele Chinese geneeskunde. De hoorns van andere dieren bestaan meestal uit een bot met daaromheen een dun laagje keratine. Die van de neushoorn echter bestaan volledig uit keratine. Precies ja, hetzelfde spul waar je nagels en haren van gemaakt zijn! En als je dat keratine tot poeder verwerkt schijnt het tegen van alles en nog wat te werken. Hoofdpijn, duizeligheid, nachtmerries, bloedzuivering, enzovoort, enzovoort. Het trieste is dat de werking nooit wetenschappelijk is aangetoont, integendeel zelfs. Het is bewezen dat het geen enkele toegevoegde waarde heeft!

Als je hoofdpijn hebt kun je dus net zo goed op je nagel kauwen, zelfde materiaal en heeft ook geen enkel effect.

Door de schaarste van de neushoorns wordt er grof geld betaald voor een kilo hoorn. Begin jaren 70 was dat zo’n $35 voor een kilo; nu zo’n $25.000. De handel in hoorns is dan ook een miljoenen-business. En als jij van je maandsalaris niet eens je gezin kan voeden dan ben je gemakkelijk om te kopen om te helpen in de stroperij.

Dus heb ik maar een armbandje gekocht. Eentje zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Maar als het massaal wordt gekocht kan het flink wat opleveren. Het gaat me echter meer om het idée dat je iets doet in de strijd tegen de stroperij. Want het zou toch wel heel afschuwelijk zijn als er over een paar jaar geen neushoorns meer zijn. En dat alleen maar omdat er mensen van hun hoofdpijn afwilden….

Links Rijden

Autorijden is een plezier in Zuid Afrika. Niks geen lange files en verstopte wegen. Kilometers en kilometers aan doorgaans goede wegen waar je lekker op kunt doorrijden. Als je van Zaandam naar Utrecht moet (zo’n 60km) heb je geen idée hoe lang je erover gaat doen. Als je van Phalaborwa naar Hoedspruit rijdt (80km) weet je dat je er altijd 50minuten over doet!

 

Dat is trouwens niet het enige verschil met rijden in Nederland. Hier rijden we nl. links! Als je voor het eerst in Zuid Afrika komt is het even opletten, maar daarna voelt het erg normaal. Sommige klanten van mij willen graag een huurauto met automaat, maar het schakelen met linkerhand went echt snel. Je stuur en versnellingsbak zitten dan wel aan de andere kant, maar je pedalen zitten natuurlijk hetzelfde. Gelukkig maar want dat zou vast hele peniebele situaties opleveren! Persoonlijk, doe ik altijd alles net even anders.

Dus ook het autorijden. Ik rijdt nl. in een auto die ooit geimporteerd is uit Duitsland, met stuur aan de linkerkant dus! (op het klepje van de asbak staat ‘Bitte nicht Rauchen’, wat ik dan ook maar niet doe) Ik trek veel bekijks met mijn ‘verkeerde’ auto, want je ziet het hier weinig. En als mijn 9-jarige kind uitstapt aan de ‘bestuurderskant’ valt men om van verbazing.

 

Het autorijden heeft ook nog enkele nieuwe woorden aan mijn vocabulaire toegevoegd. Zoals ‘potholes’ oftewel slaggaten. Op sommige stukken weg zie je ze veel, van kleine tot hele grote gaten in het asfalt waar je lelijk je banden op kunt stuk rijden. En ook ‘4-way stop’ oftewel een kruispunt waar je allemaal moet stoppen. En opletten! Want het gaat hier niet om rechts-heeft-voorrang, maar om degene-die-het-eerste-aankwam-mag-ook-weer-het-eerste-weg. Het werkt gesmeerd, wat waarschijnlijk nog een verschil is met Nederland. Denk niet dat men daar rustig op zijn beurt zou wachten om te gaan….   

Bang in de Bush

‘Ssht, stil eens……ja! daar kun je het horen!.....wrooaar, whoe…whoe…whoe…. O ja, wat leuk, leeuwen! zegt een benepen stemmetje naast me. Eh, hoeverweg denk je dat ze zijn?’

Mijn zus en aanhang zijn op vakantie bij ons in Phalaborwa en uiteraard staat het Kruger Park hoog op het verlanglijstje. We zijn vanmiddag het Kruger ingereden en slapen vannacht in een heuse vogeluitkijkpost midden in de bush. Het is een houten gebouwtje aan een meer. Overdag mag je er als bezoeker naar binnen om dan voor de luiken te zitten met je verrekijker op zoek naar vogels en dieren die komen drinken. Maar je kan het ook voor een nachtje afhuren. Er staan tien bedden en verder niets. Er is een omheinde binnenplaats bij met een braaiplek en verder niets. Er zijn 2 toiletten en verder niets. Zuslief zocht de hele wc af waar ze toch moest doortrekken. Maar het zijn letterlijk 2 toiletpotten en verder niets. Geen water, geen electriciteit, niets!
Toen we aankwamen was het nog licht en onze drie kids vonden het prachtig. Samen bedden opmaken, kussen gevecht, rondrennen en schreeuwen. Toch geen buren. Alleen olifanten die aan de overkant wat kwamen drinken. Maar toen het donker werd veranderde de zaak. In enen wilden ze graag bij de  mama’s op schoot. Rain had eerst uberhaupt geweigerd mee te komen; hij wilde alleen als er een gewapende ranger mee ging!   
Wij natuurlijk heel stoer zeggen dat het helemaal niet eng is, zo midden in het Kruger overnachten. Met een lullig houten hek dat ons scheid van alles dat wild en gevaarlijk is. Gesloten met een kettingslot, waar een olifant nog geen 5 seconden door wordt tegen gehouden. Op ‘slechts’ 20 minuten rijden naar de bewoonde wereld. 

Uitgeput........

Als ze uiteindelijk toch in slaap vallen, moe van het spelen en bang zijn, hoeven wij ons niet meer groot te houden. En staan we dus met ingehouden adem, al starend naar de donkere bosjes, te luisteren naar de brullende leeuwen. ‘2 kilometer weg…denk je niet?...of 1 kilometer….zeg kan de deur van het gebouwtje eigenlijk op slot?’

Paspoort

Sinds afgelopen april mocht ik het land niet meer uit. Niet naar Swaziland, niet naar Mozambique en al helemaal niet naar Nederland. Nee, ik had geen misdaad begaan en was ook niet in de gevangenis beland. Had zelfs geen uitstaande verkeersboetes waardoor ik niet weg mocht. Het was eigenlijk heel simpel: mijn paspoort was verlopen.

Nou, zul je zeggen dat is toch makkelijk opgelost. Je gaat even naar het gemeentehuis, vult zo’n aanvraagformulier in, levert er twee pasfoto’s bij in, betaalt de leges en een week later kun je je nieuwe paspoort ophalen. Ja. Was het maar zo simpel.

De Nederlandse ambassade is in Pretoria. 500 Kilometer bij mij vandaan. 5 Uur rijden dus. Om even je paspoort te verlengen. Om het op één dag te doen, lukt vrijwel niet dus je moet er twee dagen voor uittrekken. Eind juni moest ik ‘toevallig in de buurt zijn’ (zuslief kwam met gezin aan op Johannesburg luchthaven) dus kon toen eindelijk naar de ambassade toe.  Was eerst met 4 blaadjes instructie naar de fotowinkel in Phalaborwa gegaan en had pasfoto’s laten maken. Niet lachen, mond dicht, beide oren zichtbaar, lichte achtergrond: je kent het wel. Nou mijn  lokale fotograaf niet dus. Heb je net 5 uur gereden, kom je vlak voor sluitingstijd binnenvallen bij de ambassade (want ze gaan al om 12uur dicht !), wordt je pasfoto afgekeurd.  Ik verdenk de ambassade ervan aandelen te hebben in de fotozaak in Brooklyn Mall in Pretoria, want ik heb nog nooit gehoord dat pasfoto’s van enige andere fotozaak zijn goedgekeurd.

Als je dan eindelijk klaar bent, na het maken van nieuwe foto’s en het betalen van veel vanuit-Euro’s-omgerekende-Randen  mag je weer naar huis, 500km verderop. Om 4 weken later dezelfde tocht te maken. Want dan is je nieuwe paspoort klaar. Nou moet ik ‘toevallig in de buurt zijn’ (zuslief vertrekt met gezin weer van Johannesburg luchthaven), dus kan mooi weer bij de ambassade langs.

Gelukkig hoeft dit maar één keer in de 5 jaar.  Als ik elk jaar deze tijdrovende en dure grap zou moeten doorstaan, werd ik wel Zuid Afrikaan. Alhoewel….om naar Nederland te gaan heb je dan een visum nodig. En waar moet je dat regelen? Precies, bij de Nederlandse ambassade in Pretoria!

Na enkele halfslachtige pogingen om een blog bij te houden is het nu werkelijk eens tijd om het serieus te nemen! Ik schrijf al enkele jaren columns voor een zondagskrant in de Zaanstreek (Nederland). Kleine verhaaltjes over mijn leven, en dat van mijn zoon, hier in Zuid Afrika.

Als geboren en getogen Nederlandse zijn er zoveel zaken die je opvallen als je in een ander land woont. Gewone dingen. Uit het gewone dagelijks leven. Maar daarom niet minder opmerkelijk, of interessant, of grappig. Van het boodschappen doen in de supermarkt tot het sporten van je kind op school, alles gebeurd hier op de een of andere manier net even anders. Omdat de mensen anders zijn. Omdat de omstandigheden anders zijn. En zeker ook omdat de temperaturen anders zijn! 

In de afgelopen tijden heb ik al die dingen opgeschreven in columns, maar ga ze vanaf nu in deze blog publiceren. Veel leesplezier!!

Evelien