‘Ssht, stil eens……ja! daar kun je het horen!.....wrooaar, whoe…whoe…whoe…. O ja, wat leuk, leeuwen! zegt een benepen stemmetje naast me. Eh, hoeverweg denk je dat ze zijn?’
Mijn zus en aanhang zijn op vakantie bij ons in Phalaborwa en uiteraard staat het Kruger Park hoog op het verlanglijstje. We zijn vanmiddag het Kruger ingereden en slapen vannacht in een heuse vogeluitkijkpost midden in de bush. Het is een houten gebouwtje aan een meer. Overdag mag je er als bezoeker naar binnen om dan voor de luiken te zitten met je verrekijker op zoek naar vogels en dieren die komen drinken. Maar je kan het ook voor een nachtje afhuren. Er staan tien bedden en verder niets. Er is een omheinde binnenplaats bij met een braaiplek en verder niets. Er zijn 2 toiletten en verder niets. Zuslief zocht de hele wc af waar ze toch moest doortrekken. Maar het zijn letterlijk 2 toiletpotten en verder niets. Geen water, geen electriciteit, niets!
Toen we aankwamen was het nog licht en onze drie kids vonden het prachtig. Samen bedden opmaken, kussen gevecht, rondrennen en schreeuwen. Toch geen buren. Alleen olifanten die aan de overkant wat kwamen drinken. Maar toen het donker werd veranderde de zaak. In enen wilden ze graag bij de mama’s op schoot. Rain had eerst uberhaupt geweigerd mee te komen; hij wilde alleen als er een gewapende ranger mee ging!
Wij natuurlijk heel stoer zeggen dat het helemaal niet eng is, zo midden in het Kruger overnachten. Met een lullig houten hek dat ons scheid van alles dat wild en gevaarlijk is. Gesloten met een kettingslot, waar een olifant nog geen 5 seconden door wordt tegen gehouden. Op ‘slechts’ 20 minuten rijden naar de bewoonde wereld.
 |
| Uitgeput........ |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten