Van kroketten tot Stroopwafels

Er zijn maar weinig lekkernijen uit Nederland die ik echt mis. Ik vind het begrip ‘missen’ ook zo relatief. Want laten we eerlijk zijn; je kan prima functioneren zonder een stroopwafel.

Dat het onwijs lekker is als je toch eens een koekje van Hollandse bodem krijgt, valt echter niet te ontkennen. Of drop. Of hagelslag. Of mijn persoonlijke favoriet; kroketten!  

Iedereen die in het buitenland woont heeft wel een paar dingen uit Nederland waar je een moord voor zou doen. Als er vrienden of familie overkomen vraag ik bijvoorbeeld steevast om nasikruiden en stroopwafels. En in mijn koelkast staat altijd wel een pot Zaanse mosterd. Heb trouwens wel eens geprobeerd om zelf kroketten te maken, toen mijn verlangen naar de snackbar te groot werd, maar dat doe ik nooit meer. Wat een werk! En ze waren nog vierkant ook! Maar wel lekker….

Afgelopen zondag was ik samen met vrienden uit Nederland een riviersafari aan het maken. Toevallig waren er nog diverse andere nederlanders op de boot, heel gezellig. Terwijl de krokodillen, nijlpaarden en olifanten aan ons voorbijgleden deden wij ons tegoed aan heerlijke franse kaasjes, toastjes, nootjes en een lekker flesje wijn. Zonnetje erbij, een perfecte zondagmiddag.

Tot de andere nederlanders een zakje snoep uit hun tas haalden. Mijn aandacht was meteen afgeleid; zwart-op-wit ballen!!! Blijkbaar had ik het woord ook hardop geroepen, want er was meteen grote hilariteit. De aardige nederlanders begrepen gelukkig mijn situatie en ik kreeg een bal van ze. Mijn vrienden kregen er elk ook één die ik natuurlijk meteen geconfisqueerd heb! Na afloop van de safari wenste ik de aardige nederlanders nog even een fijne vakantie en toen kreeg ik zowaar het hele zakje toegestopt. Als een kind zo blij kwam ik thuis. Ik heb het zakje ballen verstopt voor Rain, ga het lekker helemaal alleen opeten!

Ramp Toerisme

Het verhaal ging als een lopend vuurtje door het dorp. Mij kwam het zaterdagochtend ten oren, niet lang nadat het gebeurd was. Maar toen ik het een uur later bij de dierenarts doorvertelde, wisten ze het al. Dan maar wat smsjes naar vrienden, maar ja hoor, daar was het ook al bekend. Phalaborwa is een dorp dat bleek wel weer. Met zo’n 20.000 inwoners blijft een bijzondere gebeurtenis niet lang onopgemerkt. Ik ben dat doorkletsen niet gewend van huis uit, Zaandam is toch een grote stad.

Rain en ik hadden pas zondagmiddag de tijd om het verhaal op waarheid te toetsen. Want we moesten er het Kruger Park voor in. Het verhaal? Een groep leeuwen hadden in de nacht van vrijdag op zaterdag een giraf gedood. Na een ongetwijfeld felle strijd was het gigantische dier met lange nek ter aarde gestort. Precies midden op de weg. En vlakbij Phalaborwa!

Meestal heb je de pech dat een zgn ‘kill’ midden in de bush gebeurd, ver weg van de paden. Alleen rondcirkelende aasgieren verraden dan de aanwezigheid van een karkas met een leeuw of luipaard in de buurt.

Zondagmiddag stonden we dus, met tig andere auto’s, naar de restanten van de giraf te staren. Het zandpad was helemaal verstopt; file in het Kruger! Grappig dat heel Phalaborwa toch even komt kijken. En gelukkig waren ze er nog! De 3 vrouwtjes leeuwen en 4 welpjes lagen met dikke, volgevreten buiken heerlijk te soezen in de zon. Na een half uur hadden ze echter toch weer trek en stortte de groep zich weer op het karkas. Geweldig om te zien en een absoluut unieke gebeurtenis.

Ondanks dat iedereen hier al jaren woont en men ongetwijfeld al eens leeuwen gezien heeft, loopt het dorp toch uit. Maar gebeurt dat niet altijd als er een ‘ongeluk’ gebeurt is? Volgens mij hebben ze hier nog geen woord voor dit fenomeen. Maar ik heb het al bedacht: Kruger Park Ramp Toerisme!