Mijn ogen lichten op, mijn hart maakt een klein sprongetje en ik wil het uitroepen van blijdschap. Ik hoor hem, hij is er weer! Ik doe echter alsof er niets aan de hand is, want ben net in een serieus gesprek verwikkeld.
We zitten met een groepje vrienden op de camping van Balule, in Kruger Nationaal Park. Heerlijk in de natuur met uitzicht op de Olifants Rivier en het roepen van hyena’s op de achtergrond. Het kampvuur knappert er lustig op los, maar ligt er wat verlaten bij. Wij zitten er nl. ver vandaan: het is 8 uur ’s avonds en nog steeds zo’n 30C! Het vuurtje is vandaag dus alleen maar voor de braai en om er verder zo ver mogelijk vandaan te blijven.
En terwijl ik daar zo zit met een glaasje in mijn hand en diep in gesprek hoor ik het duidelijk; het prrr prrrrrrrr van de Woodland Kingfisher! Het is 16 november, dus dat moet kloppen. Ik probeer het gesprek zo snel en fatsoenlijk mogelijk af te ronden voor ik roep: “hebben jullie het ook gehoord? De Woodland Kingfisher is terug! Yeeeehaaa!” Totdat een van de vrienden me met een meewarrige blik aankijkt. “Uh sorry Evelien, mijn telefoon ging net en dat was de ringtone van mijn mobieltje…..”
Oh. Ja. Uh… ik vond het al een beetje laat op de avond voor zijn gezang…..maar toch….. Hevig teleurgesteld doe ik alsof er niets aan de hand is. Nog maar weer een dag wachten op mijn gevleugelde vriendje.
De volgende ochtend ben ik de Kingsfisher echter helemaal vergeten. Na een hele vroege safari rit door Kruger komen we terug op de camping voor een verfrissende douche. Gewapend met handdoek en tandenborstel bezoek ik het washok en geniet van een koude douche. Het is zo’n uur of 10 en het kwik loopt alweer richting 40C. Heerlijk opgefrist loop ik terug naar de tent. De zon brand. Daar zit een aapje. Oh kijk wat leuk, daar nog een en nog een en…. Wacht eens even, waarom beweegt mijn tent? Ze zullen toch niet.…?
Wel dus. De aapjes hebben de rits van de tent opengemaakt en bezit genomen van de tent! Nadat ik een goede imitatie gegeven heb van een luidruchtige vogelverschikker vluchten ze weg. Ik kijk voorzichtig om het hoekje en open de tent. De kokend hete tent is omgetovered tot een prachtig winter-wonderland. De aapjes hebben mijn zakje poedermelk geopend en kwistig rondgestrooid! En overal zie je witte afdrukken van hun voetjes. Na verdere inventarisatie blijken ze alleen de muffins gejat te hebben en valt de schade dus reuze mee.
Druipend van het zweet begin ik aan de schoonmaak. Met tientallen apen oogjes op me gericht en het gelach van nijlpaarden op de achtergrond. Just another day in Africa…..
